صفحه اصلی   

        کلوپ نسوان   

        کافه مونث   

        مشق هفته   

        روزنامه دیواری   

        کتابهای اینترنتی مدرسه    

        صفحه فیس بوک مدرسه   

        کانال یوتیوپ مدرسه   

        همگرایی جنبش زنان در انتخابات   

        لایحه ضد خانواده   

        کمپین یک میلیون امضا   

        8 مارس    

        22 خرداد    

        مبصر کلاس   

        دردسر جنسیت   

        چالش ماه   

        اخبار   

        English    

  اینترنت مدرسه فمینیستی

 

      کلوپ نسوان....  
 

تعامل جهانی- محلی فمینیسم در جنبش زنان ایران*

دکتر نیره توحیدی-26 آبان 1387

مدرسه فمینیستی: به دنبال افزایش فشارها در دولت نهم بر جامعه مدنی ایران و تشدید کنترل و خشونت علیه سازمان ها و نهادهای مدنی به ویژه سازمان های غیر دولتی زنان (NGO)، (که در اشکال مختلفی همچون پلمب کردن دفاتر این انجمن ها، ممنوع الخروج کردن فعالان جنبش زنان و کمپین یک میلیون امضاء [1]، بازداشت و نظایر آن، خود را نشان داده)، یکی از بهانه های اصلی عبارت بوده است از داشتن روابط فراملی و بین المللی، دریافت کمک های مالی [2] و اتهاماتی از این دست. این تبلیغات و فشارها تا آن جا پیش رفته است که نام چند تن از زنان فعال ایرانی مقیم خارج از کشور را نیز به عنوان یاری رسانان مالی و معنوی به کمپین یک میلیون امضاء مورد تهدید، تهمت و سرزنش قرار داده بودند. گویی کمک رسانی زنان فمنیست و حق طلب مقیم خارج به خواهران حق طلب خود در داخل، در راه پیش برد تلاش های موجه و مسالمت آمیز، کاری غلط و مستوجب تنبیه است!

اما به راستی مگر داشتن ارتباط بین المللی و پیوندهای فراملی از جمله دریافت بورس از مؤسسات بین المللی جزیی از حقوق و کارکرد طبیعی سازمان های غیر دولتی نیست. مگر امروز در عصر جهانی شدن فزاینده، سازمان های غیر دولتی از جمله سازمانهای زنان در تمامی جوامع پویا، از طریق ارتباط های فراملی و بین المللی به منابع خبری، نظری، و مالی و در نتیجه برد تبلیغی و کار آيی کار کردهای خود نمی افزایند. آیا فقط در حکومت هایی که از سوء ظن و پارانویای ناشی از احساس ناامنی رنج می برند نیست که چنین ارتباط های بین المللی جرم و "اقدام علیه امنیت ملی" محسوب می شود؟ و یا نه در ایران کنونی شرایط خاصی وجود دارد که فمینیست ها را متقاعد کند که کمک گرفتن و یاری جستن از بنیاد های بین المللی را کاری نادرست، ضد ملی و یا غیر اخلاقی تلقی کنند؟

اصولاً کوشندگان در راه حقوق زنان و فعالین جنبش زنان بر مبنای چه اصول و موازین سیاسی، ملی، اخلاقی و فمینیستی باید روابط بین المللی و فراملی خود را تنظیم کنند؟ زنان فعال مهاجر ایرانی و فمینیست های دیاسپورای ایران در این زمینه چه نقشی را باید ایفا کنند؟ پاسخ عملی به این سوال های مشخص مرتبط است به مسأله بزرگ تری مربوط به بعد فراملی جنبش های زنان و درک ار فمینیسم جهانی در دوران کنونی، که لاجرم مباحث نظری گسترده و سیاست شناسی خاص خود را می طلبد.

اهمیت فزاینده پیوندهای فراملی در جنبش زنان:

اولین بار به دنبال شرکت در کنفرانس جهانی زنان در نایروبی (کنیا) در ژوئیه 198

پانوشت:

[1منصوره شجاعی، پروین اردلان، طلعت تقی نیا، و سوسن طهماسبی از جمله کسانی هستند که در یک ساله اخیر ممنوع الخروج شده اند.

[2برای مثال "مرکز فرهنگی زنان" متهم به دریافت بورس (grant) از مؤسسه بین المللی Hivos شد و چندی بعد نیز موسسه "راهی" که یک مرکز یاری رسانی و خدمات برای زنان خشونت دیده است و نیز انجمنی دیگر «مرکز کارورزی سازمان های غیردولتی» را به بهانه چنین ارتباط ها و کمک های مالی تعطیل و در دفتر آن را در تهران پلمپ کردند. این درحالی بود که مرکز فرهنگی زنان شاید بنا به پیش بینی چنین عواقبی یا بر مبنای اصولی دیگر، از مدت ها پیش از دریافت بورس Hivos اعلام انصراف کرده بود.

برای اطلاعات بیشتر در مورد اتهام به مرکز فرهنگی زنان و پاسخ آنان، به نشریه اینترنتی زنستان و در مورد مرکز «راهی» به سایت اینترنت میدان مراجعه کنید.




    English    فیس بوک     تماس با ما    درباره ما    اخبار    بخش های پیشین سایت    روزنامه دیواری    مبصر کلاس    مشق هفته    ویدئو - گزارش ها    کافه مونث    کتاب های اینترنتی مدرسه    کلوپ نسوان