صفحه اصلی   

        کلوپ نسوان   

        کافه مونث   

        مشق هفته   

        روزنامه دیواری   

        کتابهای اینترنتی مدرسه    

        صفحه فیس بوک مدرسه   

        کانال یوتیوپ مدرسه   

        همگرایی جنبش زنان در انتخابات   

        لایحه ضد خانواده   

        کمپین یک میلیون امضا   

        8 مارس    

        22 خرداد    

        مبصر کلاس   

        دردسر جنسیت   

        چالش ماه   

        اخبار   

        English    

  اینترنت مدرسه فمینیستی

 

      بخش های پیشین سایت....     دردسر جنسیت....  
 

آرزوی روزِ «انسان و انسانیّت»

ناهید توسلی-15 اسفند 1387

مدرسه فمینیستی: دو سه ‌چهار بار پرسش چندخطی‌تان را خواندم. برخی واژه‌ها را بولدِ قرمز، برخی را بولدِ سبز و یکی را بولدِ آبی کردم، زیرا: (در آسمان‌های آبی‌ست،تا قابل‌تحقق‌نیست، به‌زمین که رسید وُ مُحَقَق شد، سبز خواهم کرد)، این ‌شد:

اوج فعالیت‌ها، شرایط اجتماعی/سیاسی‌ موجود، سال‌های‌ آینده، سرنوشت‌ جنبش‌ زنان، آرزوی‌ قابل‌ تحقق (این ‌یکی را درشت‌تر هم کردم)، پیشنهاد، تداوم بهتر حرکت، در سال دشوار پیش‌رو

دیدم پنج‌/دو به سود سبزشدن شد، با یک آرزوی آبی ! پس در این 8 مارچ "روز جهانی زن"

پیش‌کش دوستان عزیزم که همۀ زندگی‌تان تلاش برای برابری و عدالت‌خواهی انسانی "زن" است.

اینک بگذار، آرزوهای آبی قابل تحقق‌ام را، در شرایط اجتماعی/ سیاسی موجود، در سال دشوار پیش‌رو برای سال‌های آینده، در جهت سرنوشت جنبش زنان، باهم‌دستی و یاری یک‌دیگر پیشنهاد ‌کنم، برای تداوم بهتر حرکت...

اولین آرزوی آبی درازمدت‌ام برای تویِ «مرد» است؛ که بیش از من از این‌همه ستم به «منِ» زن، به خویش ستم روا می‌داری و چونان زندان‌بان، که خویش نیز در همان زندان می‌زید، زندانی منِ زندان‌کرده شده‌ای. خویش را از بسیاری نعمت‌ها و خوشی‌های انسانی، به دلیل "توهمِ" سیاه قرون وسطایی محروم کرده‌ای، آن‌سان که من را!

این وسط هم (میان اولین و آخرین آرزو)، آرزوهای سبز قابل تحقق‌ام:

نخست، معجزه‌ای صورت بگیرد (معجزه‌ای علمی/تجربی) تا توی مرد بدانی که من با تو یکی هستم و از یک "مهراوه ("به قول شریعتی) و از یک "گِل".

آن‌وقت دیگر من "جنس‌دوم" نخواهم بود و خواهی دید که با تو "هم‌‌ذات‌ام و هردو فراجنس‌ایم". "یکی" هستیم و دو تا نیستیم، که "انسان"ایم: به زعم همۀ باورهای اساطیری و دینی و تاریخی و فلسفی و علمی و از همه مهم‌تر عینی؛ که هرروزه شاهد آن‌ایم.

آن‌گاه آرزو می‌کنم با همه وجود زن / مادرانه‌ام - که تو را و همۀ دیگر انسان‌ها را ولادت داده‌ام - :

که دیگر تو نتوانی – که دیگر نخواهی توانست – برای زیستِ منِ انسانِ هم‌تا و هم‌ذات خود سرنوشتی این چنین شوم رقم زنی! که دیگر نتوانی ما را گونی‌پیچ کنی، به دلیل عدم توانایی خویشتن‌داری‌ات، و ما دیگر مانند عروسک در دست‌های تو ساخته و پرداخته نشویم! بلکه خود سرنوشت و ساختن خویش را به انجام برسانیم، تا بتوانیم مثل توی مرد مخترع، مکتشف، هنرمند، نویسنده، فیلسوف و...و... همه چیزی بشویم (که البته شده‌ایم و می‌بینی)! تا تو دیگر بتوانی تاویل وتفسیر "الرجال قوامون علی النساء" را آن‌سان که در طول سده‌ها تاویل کرده‌ای از زبان تاویل و تفسیر زنانۀ من بشنوی و دریابی که منِ زن، اگرنه بیشتر از تو، اما کم‌تر از تو هوش و کیاست ندارم! تا بدانی من نباید انگشت در دهان کنم به هنگام حرف ‌زدن، تا توی مرد، که توان خویشتن‌داری نداری، وسوسۀ صدای "زن" بشوی!

من، نه شرایط سیاسی/اجتماعی موجود را به گونه‌ای می‌بینم که نتوانم رشد انسانی خود را شاهد باشم و نه سال دشوار پیش‌رو می‌تواند من و همراهانِ من را از راهی که به آن پا نهاده‌ایم قدمی به پس‌روی بکشاند! زیرا بر اساس نگاه برابر و عادلانه‌ای که به "انسان" دارم و دین‌ام و جامعۀ جهانی‌ام به من نشان داده‌ است که دیگر شقاق‌های دوآلیستی تکراری حاکمیت‌های مرد/پدرسالارانه که ارزش‌های




    English    فیس بوک     تماس با ما    درباره ما    اخبار    بخش های پیشین سایت    5 شهریور: سالگرد اعلان عمومی کمپین یک میلیون امضاء    8 مارس : روز جهانی زن    22 خرداد : روز همبستگی زنان ایران    ائتلاف علیه لایحه حمایت از خانواده    دانشگاه و زنان    دردسر جنسیت    زنان زندانی    مهمان مدرسه    همگرایی جنبش زنان در انتخابات    چالش ما(ه)    روزنامه دیواری    مبصر کلاس    مشق هفته    ویدئو - گزارش ها    کافه مونث    کتاب های اینترنتی مدرسه    کلوپ نسوان