صفحه اصلی   

        کلوپ نسوان   

        کافه مونث   

        مشق هفته   

        روزنامه دیواری   

        کتابهای اینترنتی مدرسه    

        صفحه فیس بوک مدرسه   

        کانال یوتیوپ مدرسه   

        همگرایی جنبش زنان در انتخابات   

        لایحه ضد خانواده   

        کمپین یک میلیون امضا   

        8 مارس    

        22 خرداد    

        مبصر کلاس   

        دردسر جنسیت   

        چالش ماه   

        اخبار   

        English    

  اینترنت مدرسه فمینیستی

 

      کافه مونث....  
 

ثبت می كنم

تازه ترین سروده پرتو نوری علا - برای همدلی و همزبانی با مادران سوگوار-3 مرداد 1388

مدرسه فمینیستی: پرتو نوری علاء نویسنده و از شاعران به نام ایران زمین، کارهای هنری خود را در دهه 1350 آغاز کرد. اولین کتاب شعر او به نام "سهمی از سالها" در همان سال ها منتشر شد. از پرتو نوری علا تاکنون چهار کتاب شعر و نیز برگزیده‌ای از اشعار او به نام "چهار رویش" به دو زبان فارسی و انگلیسی منتشر شده است. نمایشنامه «فردای میهن» و مجموعه داستان «مثل من» نیز از دیگر آثار اوست.

تازه ترین سروده پرتو نوری علاء برای همدلی و همزبانی با مادران سوگوار را در زیر می خوانید:

 در ازدحام ِ خاکستری اتاقی شوم
 میان این همه عکس، تن ِ بی جان
 به جستجوی تو، دیوانه وار می گردم؛
 ای که شب و روز، در پی ات بودم
 کاش این جا پیدایت نکنم،
 کاش مثل همیشه، دست به سَرَم می کردند.

 در عکسی مات، دستی تکان می خورَد
 پُررنگ می شود هاله چرکمُرد چراغ
 و چشمی خیره به من، پلک می زند.
 صورتی شکُفته در مسیر ِ صبح
 زانوانم را می لرزاند،
 شیون ناگفته هایم به دیوارها می پاشد؛
 آه.... این فرزند من است
 که دهان گشوده به لبخندش هنوز بوی شیر می دهد.

 دست هایت، پناه شاپرک ها بود وُ آزادی
 و حربه ات، فقط کلمه.
 بی باک و بی نوبت، سینه سپر کردی!
 و آن که هلاکت کرد کمتر از حیوانی موذی بود
 با خنجری در مشت، خزیده در پَسَله ای.
 آیا قاتلت را یارای نبرد با کلام نبود؟

 دلبندم! کی غافل ماندم من
 که گلوله ای از کمین گاه
 سرخ گلی ابدی در قلبت کاشت؟
 بیدار- خواب
 تا نیمه های شب، بر بالین ات می نشستم
 مبادا نیش ِ حشره ای، صدای زنجره ای
 خواب ِ آرامت را بیآشوبد،
 کجا گمانم بود نازک آرای تنت
 به سوزش ِ دردی چنین خو کند!

 نه، گریه نمی کنم
 به دنبالت، سَر به کوچه نمی گذارم
 نزدیک تر از نَفَس به توأم.
 لمحه ای سر بر دامنم بگذار که هنوز
 بوی شانه های تو را دارد.

 سر بر دامنم بگذارتا با خنکای دستانم
 پیشانی بلند ِ تبدارت را نوازش کنم
 و پیکر خونین ات را با اشک مادران سوگوار.
 می دانم، خاک ِ خوب
 گل های سرخ و گیاهان سبز می زاید؛
 آنگونه که من، آبستن ِ تو بودم.

 اینک بیدار شو!
 به پیشبازت آمده اند
 عاشق ترین دختران و پسران ِ تموز
 دست در دست هم، در حلقه هزاران ستاره
 با برگی سبز و نیلوفری کبود.

 ای فرزندان انتظار!
 به بسترهای خالی تان سوگند
 که داد شما را خواهیم ستاند؛
 ما، مادران عزا
 غروب هر شنبه، در پارک های شهر
 بی هراس از چشمان وقیح ِ بیگانه -
 در سکوت، با سفره ی خورشید به دیدارتان می آییم.
 ای که نام شما پژواک اسطوره هاست
 و کمان ِ رنگین ِ راه هایتان بر مدار آزادی
 در گستره تاریخ، حک شده است.

 پرتو نوری علاء
 بیستم جولای دو هزار و نه میلادی




    English    فیس بوک     تماس با ما    درباره ما    اخبار    بخش های پیشین سایت    روزنامه دیواری    مبصر کلاس    مشق هفته    ویدئو - گزارش ها    کافه مونث    کتاب های اینترنتی مدرسه    کلوپ نسوان