صفحه اصلی   

        کلوپ نسوان   

        کافه مونث   

        مشق هفته   

        روزنامه دیواری   

        کتابهای اینترنتی مدرسه    

        صفحه فیس بوک مدرسه   

        کانال یوتیوپ مدرسه   

        همگرایی جنبش زنان در انتخابات   

        لایحه ضد خانواده   

        کمپین یک میلیون امضا   

        8 مارس    

        22 خرداد    

        مبصر کلاس   

        دردسر جنسیت   

        چالش ماه   

        اخبار   

        English    

  اینترنت مدرسه فمینیستی

 

      بخش های پیشین سایت....     مهمان مدرسه....  
 

گفت و گو با رضا براهنی، مهرانگیز کار، شجاع آذری و عبدی کلانتری : «دموکراسی یک ایمان است»

18 مرداد 1388

پانته آ بهرامی، رادیوزمانه: شعار «زندانی سیاسی آزاد باید گردد» اصلی‌ترین خواست گروهی از روشنفکران، هنرمندان، فعالان سیاسی و حقوق بشر بود که از بیست و دوم تا بیست و چهارم ژوییه (سوم تا پنجم مرداد) در شهر نیویورک در مقابل سازمان ملل متحد گرد ‌آمدند. این گردهم‌آیی بهانه‌ای برای دیدار و گفت و گویی با نویسندگان، فیلم‌سازان، استادان دانشگاه و حقوق‌دانان در مورد جنبش سبز آزادی‌خواهی مردم ایران شد. از آن‌جا که آزادی‌خواهی یکی از خواست‌های محوری این جنبش نوپاست، از رضا براهنی منتقد و نویسنده‌ی مقیم کانادا پرسیدم: آیا اساساً دموکراسی در چهارچوب‌های موجود حکومت ایران ا مکان‌پذیر است؟

به نظر من نیست. این یک واقعیت است. منتها شما نمی‌توانید بیایید جمهوری اسلامی را یک‌دفعه با یک دست به زور حذف کنید و بعد بیایید بگویید که حالا ما می‌خواهیم آن‌چه ایده‌آل خودمان است، به همین جامعه تحمیل کنیم.

به نظر من این یک نوع ورزش کردن است؛ ورزش کردن با خود دموکراسی. هم در خانواده، هم با بچه، هم در روابط اجتماعی، هم در هر نقطه‌ای که این مسائل مطرح است و هم در جایی که به اصطلاح دنیای صغیر است، یعنی دنیایی کوچک است و هم در جایی که دنیای کبیر است که می‌شود دنیای یک ملت، دنیای رابطه با ملل دیگر، در همه‌ی این‌ها مسأله‌ی دموکراسی را پیش کشیده‌اند.

به دلیل این‌که شوهرها دموکراسی سرشان نمی‌شود. این یک واقعیت است. من شوهرم، می‌دانید! من شوهرم و هنوز هم فکر می‌کنم کسی که این حرف را زده، چرت و پرت گفته است. می‌دانید!؟ من باید خودم را درست کنم.
این در مورد آقایی که استاد دانشگاه است و ایستاده و همین جور از بالا این جوری با بچه‌ها صحبت می‌کند، ولی دیالوگ برقرار نمی‌کند، هیچ فرقی میان او و آخوندی که آن بالا نشسته است و دارد همین طور مثل او صحبت می‌کند و چیزهایی را دیکته می‌کند، و معلمی که دیکته می‌کند و در مدرسه به صورت دموکراتیک دیالوگ ایجاد نمی‌کند، همه‌ی این‌ها دست به دست هم می‌دهد.

دموکراسی یک ایمان است. یا شما به آن ایمان دارید یا ندارید. اگر داشته باشید، باید آن را حفظ کنید. ولی حفظ کردنش این نیست که من به دموکراسی مثل بیست سال پیش اعتقاد داشته باشم. من باید دموکراسی را به عنوان یک هنر تعالی شخصی و هنر تعالی اشخاصی که مخاطب من هستند، این را در دیالوگم عملاً نشان بدهم. من حق ندارم که به بچه‌ی خودم زور بگویم. من باید چیزی را به او بقبولانم.

پاسخ سؤال امکان‌پذیری حکومت دینی و دموکراسی به اندازه‌ی خود پاسخ‌دهندگان گوناگون و متفاوت بود. مهرانگیز کار، حقوق‌دان و فعال جنبش زنان راهی طولانی و پرفراز و نشیب را بر سر راه می‌بیند:

من جزو کسانی هستم که به حرکت‌های مرحله‌ای عقیده دارم؛ و به هیچ‌ وجه عقیده ندارم که ما یک شب بخوابیم، صبح بیدار بشویم و یک حکومت ایده‌آل و دموکراتیکی داشته باشیم. بنابراین در چهارچوب این عقیده‌ی خودم باید بگویم البته که یک حکومت دموکراتیک با مفهوم آرمانی‌اش در چهارچوب حکومت دینی، نه حکومت اسلامی و در چهارچوب حکومت ایدئولوژیک یا حکومت مسیحی یا کلیمی یا هر نوع دین دیگری معلوم است که قابل دستیابی نیست.

ولی در عین حال هم ما در حال حاضر داریم مشاهده می‌کنیم که با مکانیزم‌های همین حکومت اتفاق




    English    فیس بوک     تماس با ما    درباره ما    اخبار    بخش های پیشین سایت    5 شهریور: سالگرد اعلان عمومی کمپین یک میلیون امضاء    8 مارس : روز جهانی زن    22 خرداد : روز همبستگی زنان ایران    ائتلاف علیه لایحه حمایت از خانواده    دانشگاه و زنان    دردسر جنسیت    زنان زندانی    مهمان مدرسه    همگرایی جنبش زنان در انتخابات    چالش ما(ه)    روزنامه دیواری    مبصر کلاس    مشق هفته    ویدئو - گزارش ها    کافه مونث    کتاب های اینترنتی مدرسه    کلوپ نسوان