صفحه اصلی   

        کلوپ نسوان   

        کافه مونث   

        مشق هفته   

        روزنامه دیواری   

        کتابهای اینترنتی مدرسه    

        صفحه فیس بوک مدرسه   

        کانال یوتیوپ مدرسه   

        همگرایی جنبش زنان در انتخابات   

        لایحه ضد خانواده   

        کمپین یک میلیون امضا   

        8 مارس    

        22 خرداد    

        مبصر کلاس   

        دردسر جنسیت   

        چالش ماه   

        اخبار   

        English    

  اینترنت مدرسه فمینیستی

 

      اخبار....  
 

بیانیه بیش از 200 نفر از فعالان حقوق زنان در اعتراض به اعدام

16 خرداد 1389

تغییر برای برابری: جمعی از زنان و مادران و فعالان حقوق زنان، ضمن ابراز همبستگی با مادران داغدار اعدامیان به خصوص مادران همیشه داغدار کردستان و برای جلوگیری از فاجعه های بعدی خواهان پایان دادن به اعدام انسان ها شدند.

خشونتی از پی خشونتی دیگر. اعدام پنج فرزند ایران در 19 اردیبهشت 1389 پاسخی خشونت آمیز بود به بهانه اقدام خشونت آمیز آنها؛ اتهامی که حتی به گفته وکلای آنان هرگز در فرآیند ناعادلانه دادرسی اثبات نشد. آیا اینکه کسی مجبور می شود تنها در هشت دقیقه از خود دفاع کند، به معنای اعمال خشونت نیست؟ و ما را در دور باطل خشونت سیستماتیک قرار نمی دهد؟

شیرین علم هولی که سحرگاه 19 اردیبهشت در تهران به دار آویخته شد، از دل فقر در روستایی حوالی ماکو برخاسته بود. شیرین یکی از قربانیان خشونتی است که روزمره برزنان آن دیار و بسیاری دیگر از زنان مناطق محروم می رود. خشونتی که او را از تحصیل باز داشت، در نوجوانی در آستانه یک ازدواج اجباری قرار داد و تمامی عمر کوتاهش را به عنوان یک دختر کرد با تبعیضی مضاعف عجین کرد.

فرزاد کمانگرکه سحرگاه 19 اردیبهشت در تهران به دار آویخته شد ، معلمی جوان بود که جز صلح سرمشق دیگری برای شاگردانش نداد تا سهم خود را در ساختن فردایی بهتر برای آنان ادا کرده باشد. فرزاد کمانگر قربانی خشونت شد. خشونتی که سه سال او را بی هیچ جرمی در اتاقهای بازجویی، سلولهای انفرادی و راهروهای دادگاهها سرگردان کرد و روح و جسمش را با شکنجه های گوناگون آزرد تا به نکرده خویش اقرار کند. و فرزاد نگفت و بر دار شد.

قربانیان خشونت در این سرزمین بسیارند. شیرین، فرزاد، علی، مهدی و فرهاد شاید نمونه هایی نام آشناتر در بین هزاران باشند. چه تلخ است خشونتی که تنها خواسته مادران داغدار را که همانا وداع با عزیزانشان و سپردن آنها به دست خاک است، از آنها دریغ می کند.

درد اینجاست که انگار این روزها گرفتن جان انسانها، ساده ترین و پیش پا افتاده ترین پاسخ به ندای اعتراض آنهاست؛ ندایی که سالهاست در اعتراض به تبعیض و محرومیت از سوی مردم کرد و دیگر قومیتها برخاسته است. آیا می خواهید بازهم با اعدام 17 زندانی کرد دیگر (رستم ارکیا, حسین خضری, انور رستمی, محمد امین عبدالهی, قادر محمد زاده, زینب جلالیان, حبیب الله لطیفی, شیرکوه معارفی, مصطفی سلیمی, حسن طالعی, ایرج محمدی, رشید اخکندی, محمد امین اگوشی, احمد پولادخانی, سید سامی حسینی, سید جمال محمدی و عزیز محمدزاده) کارنامه خشونت را رنگین تر کنید؟

ما جمعی از زنان و مادران و فعالان حقوق زنان، ضمن ابراز همبستگی با مادران داغدار سرزمینمان به خصوص مادران همیشه داغدار کردستان، فریاد می آوریم که اعدام خود, عین خشونت است نه راه حل. برای جلوگیری از فاجعه های بعدی به اعدام پایان دهید.

اسامی امضا کنندگان:

افراسیابی - افروز مغزی - اکرم ابویی - آذر مهرابی – آرتمیس - آرش دکلان - آرش محبی - آرمین رحمانی - آریا احمدی - آزاد مرادیان - آزاد مستانی - آزاده خرازی - آزاده دواچی - ارزو حسینی آزاده فرامرزیها - آسو صالح - آیدا سعادت - آینده آزاد اکرم محمدی - الناز انصاری-الهام انصاری - الناز د- امیر رشیدی- بشیر یوسفی. - آیوین آصلانیان - ئاسۆ پیرۆتی –

بلال مرادویسی- بنفشه جمالی- بهاره علوی- بهرام تیموری- بهیه جیلانی- بیتا طاهباز- پپوله اردلان- پروین اردلان- پردیس




    English    فیس بوک     تماس با ما    درباره ما    اخبار    بخش های پیشین سایت    روزنامه دیواری    مبصر کلاس    مشق هفته    ویدئو - گزارش ها    کافه مونث    کتاب های اینترنتی مدرسه    کلوپ نسوان