صفحه اصلی   

        کلوپ نسوان   

        کافه مونث   

        مشق هفته   

        روزنامه دیواری   

        کتابهای اینترنتی مدرسه    

        صفحه فیس بوک مدرسه   

        کانال یوتیوپ مدرسه   

        همگرایی جنبش زنان در انتخابات   

        لایحه ضد خانواده   

        کمپین یک میلیون امضا   

        8 مارس    

        22 خرداد    

        مبصر کلاس   

        دردسر جنسیت   

        چالش ماه   

        اخبار   

        English    

  اینترنت مدرسه فمینیستی

 

      کافه مونث....  
 

«موزه زنان» در روز جهانی زن اعلام موجودیت نکرد!

منصوره شجاعی-14 دی 1391

مدرسه فمینستی: قرار بود در هشتم مارس سال 88، به مناسبت روزجهانی زن، «موزه زنان ایران» اعلام موجودیت کند که نکرد.

قرار بود در آن روز نمایشگاهی از جوایز زنان ایرانی در صد سال اخیر برگزار شود و از این راه موزه زنان همچون هدیه ای از خود به خود در کنار خواهران و یاران جنبشی معرفی بشود که نشد. راز سر به مهرکه نیست، از آن سال کبیسه تاکنون کاردیگری هم نشد. مگر بند بند زندان هایی که خوب پرشد.

جلسات تاسیس "موزه زنان ایران" در آن وقایع پس از انتخابات که مهمانی رفتن هم میتوانست جرم باشد به سختی تشکیل میشد بدان امید که به شرط پایداری، نهادی باشد برای گردآوری و نگهداری تاریخ زنان و نیزرسانه ای پویا درنقل تاریخ زنانی که از صد سال پیش در پی دستیابی به حقوق خویش شهرفریاد برابری سر داده بودند و صدای شان هنوز از خیابان های اطراف به گوش می رسید.

این متن بعد از گذشت دو سال از تاسیس نشدن موزه زنان به امید آنکه تا دو هشت مارس دیگر ساخته شود به بررسی فرایند راه اندازی این موزه خیالی می پردازد.

موزه زنان ایران چرا، چگونه و کجا؟

"در آغاز کلمه بود..." و این بار نیزهمه چیز با یک پیام آغاز شد : "در هرکشوری باید موزه ای برای زنان آن کشور ساخته شود . و من به کشورم بازمی گردم و همراه با زنان آنجا موزه زنان ایران را خواهیم ساخت "

این کلام شیرین عبادی برنده جایزه صلح نوبل در مراسم افتتاح موزه زنان مرانو بود همان جا که وی را به عنوان "مادر افتخاری" این موزه دعوت کرده بودند. سوغاتی که از این سفر برای من آورده شد چیزی نبود مگر وزن سنگین و پربار پیام او در دستان خالی من.

پس، دستان خالی خویش به سوی زنانی دراز کردیم که سالها در راه اندازی نهادهای مستقل زنان از مراکز فرهنگی تا کتابخانه های کوچک و مستقل برای زنان و کودکان همیشه همراه بودند.

جریان موزه ابتدا با یک پرسش آغازشد: چرا موزه زنان؟ هرچند که پاسخ به این پرسش با تکیه برتجارب گذشته و نگاه منتقدانه به تاریخ آسان می آمد، اما تدقیق و تعمیق این پاسخ نیاز به تحلیل و بررسی بیشتر و بهره بردن از خرد جمعی داشت پس حلقه گسترده تر شد و سراغ زنان صاحب نظر و کنشگران تاریخ ساز رفتیم.

رویکردها و گوناگونی ارائه شد که گاه درجهت تاییدحرکت بود،گاه اشاره به "بی فایده بودن " هرجریانی درشرایط نابسامان آن دوران داشت و گاه با پرسش هایی افزون و جانبی همراه می شد: مگر کتابخانه زنان نداریم ؟ سایت های تاریخ زنان ؟ مجموعه تاریخ شفاهی زنان ؟ انتشارات زنان هم که به ضرب و زور به بازار می آید، وبلاگ ها و عکاسخانه های مجازی هم که هست پس دیگر موزه زنان چرا ؟

به دلیل نادیده گرفته شدن نقش موثر زنان درساخت کشورو محوبودن نام و یاد آنها در میان اوراق تاریخ.

به دلیل توانایی زنانه امان در خلق و پروراندن نطفه های کوچکی که تاریخ سازند.

به دلیل ایجاد مرکزی برای گرد آوری، حفظ و انتقال تاریخ اجتماعی وفرهنگی زنان

به دلیل ایجاد "موزه ای از آن خود زنان"، برای با هم بودن، باهم تماشا کردن، با هم اندیشیدن و سرانجام بالیدن به آنچه که خود در طول تاریخ خواسته اند و ساخته اند.

به دلیل ایجاد فضایی که با حضور در آن بدانند و بیاموزند که آینده هیچ کشوری بدون حضور زنانی که چنین گذشته ای را دارند ساخته نمی شود.

جمیع این دلایل و بسیار دلایل دیگر در




    English    فیس بوک     تماس با ما    درباره ما    اخبار    بخش های پیشین سایت    روزنامه دیواری    مبصر کلاس    مشق هفته    ویدئو - گزارش ها    کافه مونث    کتاب های اینترنتی مدرسه    کلوپ نسوان