صفحه اصلی   

        کلوپ نسوان   

        کافه مونث   

        مشق هفته   

        روزنامه دیواری   

        کتابهای اینترنتی مدرسه    

        صفحه فیس بوک مدرسه   

        کانال یوتیوپ مدرسه   

        همگرایی جنبش زنان در انتخابات   

        لایحه ضد خانواده   

        کمپین یک میلیون امضا   

        8 مارس    

        22 خرداد    

        مبصر کلاس   

        دردسر جنسیت   

        چالش ماه   

        اخبار   

        English    

  اینترنت مدرسه فمینیستی

 

      کافه مونث....  
 

جلوگیری از جنگ وظیفه انسانی ما زنان است

یک سخنرانی و یک شعر از عاطفه گرگین-14 دی 1391

مدرسه فمینیستی: متن زیر، سخنرانی عاطفه گرگین است در مراسمی به مناسبت 8 مارس که در گوتنبرگ سوئد به همت بنیاد هنر و ادبیات ایران برگزار شد. در این مراسم روح انگیز میرزائی، هنرمند ایرانی، ترانه «بگو به باران» برگرفته از یکی از اشعار شفیعی کدکنی را برای 400 تن از شرکت کنندگان در این مراسم خواند. عاطفه گرگین در ادامه دو شعر از اشعار خود را به همین مناسبت برای حاضران خواند. در ادامه متن سخنرانی و نیز یکی از اشعار عاطفه گرگین را می خوانید:

دوستان، حاضرین، خانم ها و آقایان

هشتم مارس روز روشنایی زنان جهان است این روز را به شما و جنبش زنان ایران تبریک می گویم. زنان سازندگان صلح اند و خستگی ناپذیر در پی صلح و علیه جنگ می نویسند، می گویند و می کوشند. صلح در خانه و صلح در جوامع را مد نظر دارند. زنانی که در جستجوی برابری بنیادین با مردان در حوزه تربیت آگاهی و استقلال اقتصادی هستند. زنانی که تغییر و برابری را تنها برای چهار دیواری خانه نمی خواهند بلکه آنرا در غالب یک خواسته فرهنگی و انسانی با جامعه پیوند زده اند. در سال 1381 به کوشش مرکز فرهنگی زنان در پارک لاله تهران برای اعتراض به نابرابری و جنگ و آرزوی برقراری صلح و عدالت، به دعوت نوشین احمدی خراسانی تجمعی شکل گرفت. در این تجمع زنان دانشور و برابری خواه به طور گسترده ای شرکت کردند و از آن به بعد تفکر ضدخشونت و خواسته های برابری حقوقی جنسی و اجنماعی در ایران شدت بیشتری گرفت و زنان و در راس آنان مادران خواستار جامعه ای عاری از خشونت و استفرار صلح شدند، صلحی آزاد را طلب کردند، صلحی که زیر سایه آزادی رشد و گسترش یابد.

خانم ها، آقایان

چنانکه می دانیم نابرابری حقوقی و تبعیض بین زنان و مردان در همه جوامع بشری به درجات مختلف و متفاوت به چشم می خورد، و به زنان بطور مرتب و سیستماتیک ظلم می شود و تنها این فشار و خشونت به «قانون» و دولت و رژیم ها مربوط نمی شود، بلکه این ناهنجاری ها ارتباط به فرهنگ و آموزش های فرهنگی شهروندان آن جامعه ارتباط پیدا می کند و عقب ماندگی های فرهنگی، اقتصادی، سیاسی و سنت ها و آداب و رسوم، جملگی عامل بسیاری از رفتارها و ناهنجاری ها در میان زنان می شود. به همین روی زنان از دو سوی، یعنی هم از نیمه خود و هم از نیمه دیگر خود مورد بی مهری قرار می گیرند.

به هر روی فرهنگ زن ستیزی بر همه جوامع حاکم است و فکر می کنم اینکه ما هر روز بگوییم و بنویسیم که حکومت و حکومت ها با بانوان و دحتران چنین و چنان کرده و می کنند، شاید ناشی از کمی شناخت و عدم جهان بینی لازم باشد. مگر حکومت ها را چه کسانی جز خود ما تشکیل میدهند. مگر همین ما نیستیم که حکومت و رژیم ها را می سازیم و حکومت و رژیم عوض می کنیم و خودمان بجای آنان می نشینیم؟ پس باید از خود و تفکر خود گله را آغاز کنیم، از تفکری شکایت کنیم که چون مستبد است نمی تواند بینش استبدادی را تشخیص دهد و به همین روی مستبد تولید می کند.

دوستان راست است که ما شهروندان جنوب مستبد زاده می شویم و مستبد از جهان میرویم. برای رفع این خطر مداوم بینش استبدادی، می بایست به نسل های آینده آموزش ضداستبدادی داد تا شاید نسل های بعد، از دست این استبدادزدگی در این بخش از جهان رها شوند. اگر ما از خانواده آموخته بودیم که نباید زور گفت و قبول زور کرد می توانستیم جامعه ای با فره




    English    فیس بوک     تماس با ما    درباره ما    اخبار    بخش های پیشین سایت    روزنامه دیواری    مبصر کلاس    مشق هفته    ویدئو - گزارش ها    کافه مونث    کتاب های اینترنتی مدرسه    کلوپ نسوان