صفحه اصلی   

        کلوپ نسوان   

        کافه مونث   

        مشق هفته   

        روزنامه دیواری   

        کتابهای اینترنتی مدرسه    

        صفحه فیس بوک مدرسه   

        کانال یوتیوپ مدرسه   

        همگرایی جنبش زنان در انتخابات   

        لایحه ضد خانواده   

        کمپین یک میلیون امضا   

        8 مارس    

        22 خرداد    

        مبصر کلاس   

        دردسر جنسیت   

        چالش ماه   

        اخبار   

        English    

  اینترنت مدرسه فمینیستی

 

      کافه مونث....  
 

دو نگاه به مسئله ازدواج دختربچه ها (در ضمن نقد دو داستان از منيرو رواني پور و علي اشرف درويشيان)

بنفشه حجازی-14 دی 1391

مدرسه فمینیستی: به رغم حضور عوامل مختلف جنسيت ساز در كشورهايي نظير ايران كه عامل اساسي و اصلي محدودسازي كار و انديشه ي زنان است، پرداختن به مسائل زنان در مسير توسعه، امروز شتاب و عمق بيشتري يافته است ولي ستم بر زنان از ديرباز مورد توجه انديشمندان جامعه ي ايران بوده كه آغاز آن شايد به مشروطيت مي رسد. اما طرح مسائل و مشكلات زنان همواره در كنار ساير مسائل و درواقع حاشيه اي بوده است.

طرح مباحث فمينيستي در غرب، سابقه ي دوسه قرني دارد و اگر شروع كار را، توسط زنان در 1630 ميلادي درنظر بگيريم، اختلاف تلاشها بهتر نمايان مي شود، بخصوص كه از سال 1960 به بعد ديگر زنان خواستار فقط برابري با مردان نيستند (فمينيستهاي ليبرال) بلكه خواهان انقلابي اساسي تا برابري كامل در تمامي زمينه ها هستند.

به طور كلي مسائل زنان هميشه به صورت امري اجتناب ناپذير و حتمي و فطري و آسماني و تاريخي ناديده گرفته شده است كه سرانجام منجر به تحكيم پايه هاي پذيرش فرودستي زنان – حتي توسط زنان شده است.

براي مبارزه با اسطوره ي جهالت و غفلت از زنان و مبارزه با عقب ماندگي فرهنگي، اجتماعي، سياسي و حقوقي زنان راه هاي مختلفي وجود دارد كه به نظر من، ادبيات يكي از اثر گذارترين اين راه هاست و با وجود سابقه ي اندك قصه نويسي جديد در ايران، حضور زنان در عرصه قصه نويسي، غير قابل چشم پوشي است.

در اين مجال، سر پرداختن به چگونگي مبارزه ي نويسندگان زن و مرد با حماقتهاي تاريخي و جهل و جهالت فرهنگي را ندارم و كوتاه سخن مي پردازم به تلاش نويسندگان زن و مرد در پرداختن به مسائل زنان و تفاوت نگاه آنان از طريق شيوه ي ادبي داستان كوتاه، در ضمن مقايسه دو قصه ي كوتاه خانم منيرو رواني پور به نام شب بلند و اثر آقاي علي اشرف درويشيان به نام هتاو از مجموعه “اسير و عصيان” به انتخاب خانم خاطره حجازي.

اين دو داستان ضمن نشان دادن علاقه مندي مشترك نويسندگان ايراني در طرح مسائل ستمديدگي زنان، تفاوتهاي سبكي و هنري آنها را نيز نشان مي دهد و از طريق مقايسه مي توان دريافت كه فاصله ي نزديك و درك عميق جنسي و جنسيتي و اعتراض به شرايط توسط كداميك بهتر و شفافتر و كوبنده تر در اين قالب هنري چهره نمايانده است و در واقع چه ميزان آگاهي و مسئوليت و صداقت بين موضوع و نويسنده ديده مي شود.

در بررسي تفاوت نگرش بين زنان و مردان نويسنده و نويسندگان به طور كلي، ملاحظاتي چون جغرافيا يعني محل تولد، پرورش و زندگي، سن، تحصيلات، مسائل خانوادگي، اشتغال، جهان بيني غالب و فلسفه حيات و… حتما‏ً مؤثر هستند كه در يك بررسي جامع، با برخورد با حوادث فردي و اجتماعي، تغييرات و انقلابات زمانه و زمان نوشتن داستان و ساير عوامل‏‏‎‍ غير قابل اندازه گيري كه در خلاقيت مؤثرند، مي توان تفسيرهاي مفصلي كرد كه در اينجا من تنها به تشابه مضمون بين دو نويسنده بسنده كرده ام.

چكيده ي هر دو قصه اين است: شوهر دادن دختربچه ها به علت فقر و مرگ ناشي از تجاوز زناشويي. محل اتفاق قصه ي «هتاو» در غرب ايران و «شب بلند» در جنوب ايران است.

هتاو / از علي اشرف درويشيان

«صبح زود، خروسخوان كه هنوز آب رودخانه آلوده نشده بود، هتاو با كوزه اي كه از خودش كمي كوچكتر بود از ميان كوچه هاي ده پيدا مي شد، كوچه ها پر از




    English    فیس بوک     تماس با ما    درباره ما    اخبار    بخش های پیشین سایت    روزنامه دیواری    مبصر کلاس    مشق هفته    ویدئو - گزارش ها    کافه مونث    کتاب های اینترنتی مدرسه    کلوپ نسوان