صفحه اصلی   

        کلوپ نسوان   

        کافه مونث   

        مشق هفته   

        روزنامه دیواری   

        کتابهای اینترنتی مدرسه    

        صفحه فیس بوک مدرسه   

        کانال یوتیوپ مدرسه   

        همگرایی جنبش زنان در انتخابات   

        لایحه ضد خانواده   

        کمپین یک میلیون امضا   

        8 مارس    

        22 خرداد    

        مبصر کلاس   

        دردسر جنسیت   

        چالش ماه   

        اخبار   

        English    

  اینترنت مدرسه فمینیستی

 

      کافه مونث....  
 

پیام به یاد ماندنی وانگاری ماتایی: کمک به خود

مهشید شریف-21 دی 1391

مدرسه فمینیستی: او را به عنوان "درخت زن"[1] می شناسند. خانم وانگاری ماتائی[2] اولین زن طرفدار محیط زیست از کشور کنیاست که توانست در سال 2004 جایزۀ صلح نوبل را دریافت کند. بی تردید بزرگترین امتیاز جایزه نوبل این بود که جهانی نه تنها با چهره و گفتار او آشنا شد بلکه بسیاری به حمایت از مبارزۀ زنان کشورش پرداختند. نام او نیز به عنوان مبارز حقوق بشر و محیط زیست شناخته و اعتبار بین المللی بدست آورد. او همچنین اولین زن کنیایی ست که از دانشگاههای امریکایی دکترای بیولوژی گرفت، اولین زنی است که در دانشگاههای کنیا به تدریس پرداخت و اولین عضو فعال جنبش طرفداران محیط زیست است که توانست به کابینۀ دولت هم راه پیدا کند.

پس از اعلام رسمی خبر انتخاب او، در مصاحبه ای گفت توجه جهانی به فعالیت او و یارانش باعث تشویق مردم کنیاست که به موضوع دموکراسی عمیق تر نگاه کنند. در نظر گرفتن فعالیت آنها در واقع به رسمیت شناختن تلاشهای بسیاری از زنان افریقایی است که با وجود مشکلات و محدودیت ها به همبستگی و مبارزۀ خود ادامه می دهند.

با وجود آنکه سالها از استقلال کنیا می گذرد و آنها توانسته اند از مجموعۀ کشورهای افریقایی که تحت کنترل و نفوذ دائمی بریتانیا بود، آزاد شوند اما این کشور همچنان در معرض غارت بیگانگان با همکاری خودی هاست.

بیشترین انگیزۀ مبارزاتی خانم ماتائی از حساسیت او نسبت به غارت رفتن جنگلهای سرسبز، تخریب محیط زیست، تجاوز و اشغال حیات وحش و از بین رفتن نهادهای خودکفای مردمی کنیا الهام می گیرد. وانگاری ماتائی با هدایت جنبش مردمی که بعنوان "جنبش کمربند سبز"[3] شهرت پیدا کرد برای از بین بردن فقر و بهروزی کشورش تلاش می کرد. او معتقد بود مفهوم و علت مبارزه می بایست روشن باشد. درعین حال شیوه های مبارزه باید بتواند به ساده ترین شکل بیان شوند و این امکان را به افراد جامعه بدهد که آنها قادرند در این مبارزه شرکت کنند. تلاش برای دموکراسی و صلح را مهمترین عامل تضمین کنندۀ حفظ تنوع محیط زیست می دانست.

او از رانده شدن زنان فقیر کنیایی به حاشیۀ شهرها رنج می برد. این مبارز زیست محیطی اولین بار با کاشتن درخت در باغ خالی و متروک پشت خانه اش جنبشی را آغاز کرد که به سرعت همه گیر شد. او با رو آوردن به زنان تهدیست و تشویق آنها در کاشتن نهالهای درختان بومی در اطراف زاغه هایی که زندگی می کردند عملاً به مبارزه خود شکلی عمومی و فراگیر داد. پیام او ساده و قابل اجرا بود. در مدت کوتاهی فقیرترین زنان کنیایی با به زمین کاشتن بیش از 30 میلیون نهال حرکتی را شروع کردند که نه تنها در نوع خود بی نظیر بود بلکه از نظرگاه محیط زیستی نیز توانست تلاشی برای جلوگیری از تخریب دائمی طبیعت کشورشان باشد.

جنبش کمربند سبز از سالهای 1977 به بعد با هدف محدود کردن اثرات مخرب جنگل زدایی و بیابان زایی و در عین حال تولید چوب برای مصرف خانواده ها به صورت منبع حرارتی و استفاده در ساخت و ساز، فعالیت خود را به ساده ترین شکل آغاز کرد. کاشت درخت به محدود ساختن فرسایش خاک که در جای خود به بیابان زایی منجر می شد، نیز می پرداخت. مشکلی که تا قبل از آن طرحهای ناقص و پر خرج دولتی نتوانسته بود راه حل بهینه ای برای آن بیابد.

تماس دائمی خانم ماتائی با زنان فقیر و همچنین حضور همیشگی او در مراسم کاشت نهاله




    English    فیس بوک     تماس با ما    درباره ما    اخبار    بخش های پیشین سایت    روزنامه دیواری    مبصر کلاس    مشق هفته    ویدئو - گزارش ها    کافه مونث    کتاب های اینترنتی مدرسه    کلوپ نسوان