صفحه اصلی   

        کلوپ نسوان   

        کافه مونث   

        مشق هفته   

        روزنامه دیواری   

        کتابهای اینترنتی مدرسه    

        صفحه فیس بوک مدرسه   

        کانال یوتیوپ مدرسه   

        همگرایی جنبش زنان در انتخابات   

        لایحه ضد خانواده   

        کمپین یک میلیون امضا   

        8 مارس    

        22 خرداد    

        مبصر کلاس   

        دردسر جنسیت   

        چالش ماه   

        اخبار   

        English    

  اینترنت مدرسه فمینیستی

 

      کلوپ نسوان....  
 

سلام بر آستین های بالا زدۀ زنان در ایران

فرنگیس حبیبی-17 اسفند 1392

مدرسه فمینیستی: سی و پنج سال پیش، انقلاب بسیار چیز ها را زیر و رو ، بسیار فضا ها را جا به جا، و شماری کلیشه ها و نماد ها را باطل کرد. امروز مسلم است که زندگی زنان یکی از مهمترین عرصه های این دگرگونی بود. تکراریست اگر بگوییم آنچه در این پهنه پیش آمد آن نبود که حکومت می خواست. با جاری شدن سنت در سطح جامعه، زنان پوشیده و پیچیده در سنت نیز به فضای جامعه خروج کردند. با جاری شدن سنت در جامعه زنان نوجو و آزادی طلب برای بقای حضور خود در جامعه همتی دو چندان از خود نشان دادند و آمیختگی پویای این دو پدیده نتایجی به بار آورد که هم به زبان آمار بیان شد مثل میزان قبول شدگان زن در کنکور دانشگاه ها و هم در صحنۀ آفرینش فرهنگی و هنری خود را نشان داد با حضور پر مایۀ زنان نویسنده، فیلمساز، نقاش، عکاس ، روزنامه نگار و کنشگر اجتماعی و حقوق بشری. به طوری که امروز این همه، جزء بدیهیات گفته و بازگفته به شمار می آید.

اما آنچه من امروز، در این ایام بزرگداشت «روز جهانی زن»، مایلم به عنوان شاهد دور نشسته به آن اشاره کنم ویژگی قدم هایی است که زنان در این راه سی و پنج ساله برداشته اند. البته منظورم از زنان، کنشگران زن است که از قشر متوسط شهری برخاسته اند.

نخست مکث بر این نکته را بیهوده نمی دانم که حرکت اجتماعی زنان در جامعه ای بسته که حق آزادی بیان و تجمع در آن محدود و گاه بسیار محدود است از حرکت اجتماعی دانشجویان یا کارگران و معلمان و دیگر گروه های صنفی دشوارتر است. حضور اجتماعی زنان به مکان ( کارخانه یا دانشگاه) یا حرفۀ خاصی (پزشکی یا معلمی) وابسته نیست. زنان در بطن جامعه پراکنده و گاه به تعبیری معلقند، هستند و نیستند. از همین رو گرد آمدن شان در یک فضا و به دور یک عمل اجتماعی کار پُر زحمتی است. از این نظر تجمع زنان در استقبال از شیرین عبادی در فرودگاه هنگام بازگشتش از مراسم اعطای جایزۀ نوبل و یا تجمع زنان در مقابل درهای بستۀ استادیوم ورزشی و البته کمپین یک میلیون امضاء نشانگر هوشمندی و نگاه چاره جوی زنان کنشگر است که می خواهند این پراکندگی را دور بزنند.

در دوره هایی که احزاب سیاسی نیرومند بودند و یا نهاد های رسمی دغدغۀ بسیج و تشکل زنان را داشتند، یعنی حدوداً در سه دهۀ قبل از انقلاب، این پراکندگی چندان به نظر نمی آمد و زنان در سایۀ تشکل ها و یا برنامه های کلان حضور اجتماعی و مطالباتی خود را نشان می دادند. اما بعد از انقلاب با تار و مار شدن احزاب اپوزیسیون، با بی اعتنایی احزاب حاشیۀ حکومت به مسئلۀ زنان و با قوت گرفتن فکر لزوم یک حرکت مستقل زنان، عناصر فعال و اندیشه ورز این نیمۀ دیگر جامعه، آستین بالا زدند و نگاه و زبان و رفتاری آزاد از قیمومیت فکری و سیاسی متعارف در اپوزیسیون و حکومت را پدید آوردند. این ویژگی بارز تلاش زنان در ایران فرآورده های گرانقدری داشت. از جمله این فرآورده ها شکل گیری یک رویکرد مطالباتی بود که هم خواست های دراز مدت ولی مشخص را در بر می گرفت، مثل لغو کلیۀ قوانین تبعیض آمیز علیه زنان و نیز خواست های مقطعی را مثل مقابله با قانون چند همسری یا حق حضانت کودکان.

با گام نهادن در راه استقلال فکری و عملی ، زنان تلاشگر ایران گسستی در فرهنگ سیاسی غالب بوجود آوردند که پرهیز از خشونت و دوری از هویت طلبی گروهی دو ثمرۀ مبارک آنست. شکل گیری هم اندیشی و همگرایی زنان نمودی




    English    فیس بوک     تماس با ما    درباره ما    اخبار    بخش های پیشین سایت    روزنامه دیواری    مبصر کلاس    مشق هفته    ویدئو - گزارش ها    کافه مونث    کتاب های اینترنتی مدرسه    کلوپ نسوان